Cartel peche curso 2023 2024

 

 

FESTIVAL DE PARDIÑAS 2024

Os días  2, 3 e 4 de agosto festexaremos a XLV edición do Festival de Pardiñas

promo pardinhas 2024 web

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

luz fandiho

 
A LUZ QUE NON ESMORECE
 
Seguimos partillando a súa enerxia e alento coma cando cantaba e vibraba no Festival de Pardiñas, á par dunha mocidade sempre incentivada pola súa dinámica liberadora a prol do noso pobo en diálogo con todas e todos os máis asoballados. Dende Asociación Xermolos, Luz Fandiño, despois do seu pasamento (28 de abril), segue a ser a guieira que nos marcou o camiño nos festivais, así co seu pregón e tamén participando naquel día na visualización do filme documental sobre a súa vida, coa súa poesía e os relatorios sobre a súa traxectoria na emigración e na loita polas liberdades. A súa veciñanza en Compostela foi un motor de actividade a prol de Galiza coma vivimos con ela en moitas iniciativas transformadoras e radicais a prol da igualdade e as liberdades e así seguímola sentindo coa mesma paixón no Festival de Pardiñas e no festival LUZ POÉTICA que ela abrollou.
 
Alfonso Blanco Torrado

  

 

diazcastro 1

SALVEMOS A CASA DE DÍAZ CASTRO

En Faíscas que espalla o vento, Raúl Río fai un percorrido polos feitos da historia máis recente e coa perspectiva actual

O noso poeta, Xosé María Díaz Castro, nacido no 1914 na aldea do Vilariño dos Cregos, da parroquia dos Vilares, é, sen dúbida algunha, a figura mais relevante da nosa parroquia e do concello de Guitiriz, pois foi el quen puxo esta parroquia e o seu concello no mapa mundial e hoxe, quen queira saber onde naceu un dos mellores poetas galegos da posguerra ten que pousar o dedo encima desa parroquia do concello guitiricense.

Este feito é unha honra para os seus veciños, que debemos poñer en valor todos os habitantes do concello e a propia institución municipal. Temos moitos exemplos de que merece a pena darlle valor ás casas dos poetas, como a de Manuel María e Uxío Novoneyra, atraendo xente doutros lugares para visitar esas terras. Ademais, O Vilariño dos Cregos, que o poeta consideraba o seu paraíso, ten o valor engadido de ser un lugar encantador de tres casas, que no seu tempo foron as mellores da parroquia; con unha pequena ermida e unha paz, harmonía e beleza difíciles de superar. Trátase dun lugar propicio para que acudan as musas e a inspiración artística; unha aldea tan encantadora que non é de estrañar que o propio Díaz Catro dixera: “Cando eu esteña sobras árbores,/ sobros páxaros i as estrelas,/ pediréi a Deus algunhas tardes/ me descolgue sobor da terra/ para volver percorreros/ vellos camiños da miña aldea”.

 Ver completo